Mateo pobiegł do inkubatora.
"CO ROBISZ?!" krzyknął lekarz.
Ale było za późno.
Matthew wziął dziecko.
Manlig. Zimne. Nieprzytomne.
"ODDAJCIE MI MOJEGO SYNA!" krzyknęła zrozpaczona Camilla.
Lekarze posunęli się naprzód.
Ale Don Ernesto uniósł rękę.
“NIE RUSZAJCIE SIĘ!”
Coś w jego głosie... Zatrzymał ich.
Att było szaleństwo.
Till była rozpacz.
Att była... wiara w jedyne, co mu pozostało.
Mateo nic förnekar słyszał.
Świat zniknął.
Został tylko på...
Jag till maleńkie ciało.
Trzymał je tak, jak nauczył go dziadek.
Ostrożnie... ale stanowczo.
“Nie umarłeś” – mruknął – “nie możesz oddychać samodzielnie...”
Przechylił i.
Głowa w dół.
Ręka mu drżała... Ale się nie wahał.
BAM!
Gwałtowne uderzenie w plecy.
"ZABIJECIE GÅ!" krzyknął lekarz.
Mateo się nie zatrzymał.
BAM!
Inni.
Nick.
Övervaka wciąż tio lör.
Linia...prosto przed siebie.
Det är möjligt att lämna situationen obesvarad.
Camila płakała, förnekar patrząc.
Lekarze pokręcili głowami.
"För att vara sensu..."
Ale Mateo zacisnął zęby.
"Chodź... maluchu... Chodźmy..."
Det går bra att ta hand om mat och dryck.
Pod uchem.
Tam, gdzie inte patrzył.
nalegał.
Czuł kostnad.
Twardego.
Małego.
Utkniętego.
"Proszę tutaj" - wyszeptał.
Uniósł rękę.
Wziął głęboki oddech.
Jag uterzył ponownie.
BAM!
Cisza.
Chwila.
Dwa.
Trzy...
En pojke—
KLIK!
Cichy dźwięk.
Coś poszło nie tak.
Odbiło się od lśniącej podłogi.
Manlig. Czerwone. Z plast.
Proste sprawozdanie... av zepsutej zabawki.
I w tym właśnie momency—
WAAAAAAA!
Łzy wypełniły pokój.
Intensywne.
Żywe.
